Wake

traag trekt de maan zich terug 
uit de kieren tussen gordijn en sponning
duistere wake kleurt het kussen vochtig

en als in de morgenuren het licht 
grauw terugkeert dwalen mijn vingers 
verdwaasd over mijn natte gezicht 

traag trekt de maan zich terug

duistere wake kleurt

droef is het gemis dat ons vergeten treft

droef

Zõidion

zōidion from IJda Smits on Vimeo.


Zōidion

Op de dag van mijn conceptie wist ik al
dat ik terechtgekomen was in een voortdurende
oorlog, teruggaan was geen optie, zo begon
mijn klein eencellig bestaan zonder hoop

zonder geloof in het meedogenloze theater
en in het spel van steen en taal braakt
mijn hart, oh het zwart hart wasemt gassen
dampt een wolkendek vol stalen sluiers

ai Poimandres, mensenherder spiegel mij,
nietig wezen, niet langer voor dat ik
een god zou zijn dronken van eigen luister

daar waar ik woon 2

daar waar ik woon 2 from IJda Smits on Vimeo.


Once upon a time we were
the promising hope of the future
denk ik als in het park voor mijn deur
jonge mensen mij inhalen op het wandelpad
een wagen met kind voortduwend
en ik mijn hoofd schud omdat
ze nog zo verschrikkelijk jong zijn
en ik daarom tegen mijzelf in het Engels
moet denken omdat ik in mijn moeder’s
taal mijzelf zou moeten toegeven dat
niet zij zo verschrikkelijk jong zijn
maar dat ik vreselijk oud ben