Grootmoeder’s trommel

2014-02-19

Een paar maanden geleden kreeg ik bij mijn periodieke koffiebestelling een zwarte rechthoekige trommel met koekjes erin omdat ik zo’n goede klant ben. In de linker bovenhoek het goudkleurig logo van de koffieleverancier. Dat is dan wel een beetje jammer.
Ik wed dat veel geëerde klanten van dit merk deze trommel in de kast hebben staan of als spijker- en schroeventrommeltje in gebruik hebben. De koekjes die erin zaten waren muf en taai wat natuurlijk geen pré was om deze trommel een andere bestemming te geven dan dat.

Vertraagde tijd

ipadtekening zelfportret in de trein

De tijd gaat in de beleving sneller als je ouder wordt. Maar terugkijkend op de jaren zie ik de tijd altijd even snel gaan. Ik geloof de jaren niet. Hoewel de spiegel een grijsharig hoofd en een vervormd lijf ziet vertellen mijn hersenen mij dat ik nog vol jeugdig elan ben, slank en sterk met wapperende haren in de wind.
Dus reis ik twee keer per maand met de trein naar mijn geliefde, met volle bepakking.

De blik van anderen

Grijs, versleten, bejaard, antiek en een beetje gammel. Oke dat ben ik, ik raak ‘op leeftijd’, dat zal ik niet tegenspreken maar ik ben niet bedaagd, afgezaagd, degelijk of oudbakken. Tenminste dat denk ik zelf.
In de ogen van vele anderen, ik zeg niet andere generaties want daar heb ik nooit in geloofd, lees ik iets anders. Als ik al gezien word op straat, bespeur ik in hun blik grijs, dus bijna bejaard. Vreemd die onzichtbaarheid. Ik loop dapper rechtdoor net als zij, maar dichtbij elkaar gekomen ben ik degene die uitwijkt terwijl ik mij afvraag of voor mij in mijn jongere jaren ouderen ook onzichtbaar waren. Ik wil me dat niet herinneren.
De laatste tijd kijk ik met belangstelling naar mensen die ouder zijn dan ik en zich, voorzien van rollator of scootmobiel op straat wagen. Uit nieuwsgierigheid over hoe ik er over tien, vijftien jaar aan toe zal zijn.
Ik neem me voor dat, als ik afhankelijk word van hulpmiddelen, ik binnen ga blijven.
Of ik neem een quad, zo’n vierwielige motor en scheur met veel lawaai door straten en over snelwegen. Risico’s nemen om zichtbaar te blijven. De blikken op mij gericht houden.

Plaatje: IJBer, Oude man 106 jaar, olieverf op canvas, 13 x 18 cm

Nog nooit hebben twee mensen hetzelfde gedacht

Ieder denkt op eigen wijze over zaken en koestert eigen opvattingen. Dat geeft afwisseling aan de communicatie over en weer. We discussiëren, proberen de ander te overtuigen van onze opvattingen. Deze discussies kunnen verschuivingen aanbrengen in het denken.
De titel boven dit stuk is een gedeelte van een zin uit ‘Over de ervaring’ van de uitvinder van het essay, Michel de Montaigne, geschreven in 1580. -Nog nooit hebben twee mensen hetzelfde over een onderwerp gedacht, en het bestaat niet dat je twee volkomen identieke opvattingen tegenkomt, noch bij twee verschillende mensen,   noch bij een en dezelfde man op twee verschillende tijdstippen.-

Recept voor genezing van het individualisme

Er is, volgens velen, een pregnante maatschappelijke ziekte. Deze ziekte heet individualisme. De genezing van deze ziekte wordt gezocht in het spreken over binden, bijeenhouden, een eenheid vormen. Afhankelijk van welke partij er spreekt.
Maar al die sprekers zien iets over het hoofd. Er is een heel goed recept voor de genezing van het individualisme. We worden er dagelijks mee geconfronteerd maar we zien het niet.

sober

In de tijd die verstrijkt vormen mensen gezinnen, worden kinderen geboren en asielaanvragen keer op keer aangevraagd en afgewezen. Op een dag valt toch het definitieve vonnis. Aan alle hoop en vreze komt een eind. Je pakt je boeltje en je kinderen en vertrekt.