zo stil

bloempotweb

lentepot, textielverf, embelishment, machineborduren door IJBer

 

Zo stil als het park rond de plas is
in de donkere maanden overgelaten
aan vogels konijnen en een enkele
wandelaar met hond die de kou trotseert
aan de buitenranden om maar snel
weer thuis te zijn zo druk gebabbel
en gedribbel is het als de eerste minieme
tekenen van de lente zich in de kleuren
lila wit en dottergeel boven het bruin
van de afgevallen herfstbladeren uit
worstelen voorbodes van de felle
uitbraak van de narcissen die zich
net als wij massaal en vrolijk
naar buiten storten in de voorjaarszon.

uit: daar waar ik woon

Er loopt iemand met een trap
aan de overkant van de straat
langs de rand van het park
in een straf tempo voorbij
terwijl ik uit het raam kijk
ik heb niets anders te doen
ik wil niets anders doen
zelfs niet bedenken dat ik
van alles zou kunnen maken
of schrijven of lezen ik doe dat
niet omdat ik humeurig ben
en daarom maar kijk hoe de mensen
op straat zich bewegen van de ene
kant naar de andere op een manier
alsof ze precies weten
waar ze vandaan komen
of waar ze naar toe gaan met
die verdomde trap onder de arm.

daar waar ik woon 2

daar waar ik woon 2 from IJda Smits on Vimeo.


Once upon a time we were
the promising hope of the future
denk ik als in het park voor mijn deur
jonge mensen mij inhalen op het wandelpad
een wagen met kind voortduwend
en ik mijn hoofd schud omdat
ze nog zo verschrikkelijk jong zijn
en ik daarom tegen mijzelf in het Engels
moet denken omdat ik in mijn moeder’s
taal mijzelf zou moeten toegeven dat
niet zij zo verschrikkelijk jong zijn
maar dat ik vreselijk oud ben

70 woorden in één zin

(Om het uitzicht uit mijn keukenraam te beschrijven
minus deze titel natuurlijk want dan kom ik op 96
inclusief de cijfers)

In de zomer lijkt het leer op de daken
in de omlijsting van het keukenraam
minder zwart dan wanneer uit de blikken
tonnen die erop staan witte wolken
richting datzelfde keukenraam waaien
met de verder ondefinieerbare kleur
van de lucht waarvan ik me afvraag
of de verbrandingsgassen door de kieren
heen mijn longen zullen infiltreren en ik
uit voorzorg de ventilatieroosters sluit en
een paar flinke kuchen de wereld instuur.


Wat zal ik eens schrijven vandaag? Bovenstaand dus, gewoon een kleine ochtendlijke vingeroefening op het toetsenbord terwijl ik aan mijn keukentafel mijn ontbijt eet en uit het raam staar. Zonder pretenties, zonder diepere gedachten maar wel, hoe leuk is het om eens in een adem door te schrijven in één zin.