tiptoeing

omdat ik krimp
krimpt de wereld met mij mee
ik word langzaam
transparant

op het kleine stukje weg
dat ik voorzichtig beloop
in het uur dat ik nog over heb
botsen mensen tegen mij aan

ik heb nooit willen leren om
niet gezien te worden
dit is de eerste keer in het leven
dat ik oud word

en de laatste


because I shrink
the world shrinks with me
I become slowly
transparent

on the little road
I gently course
in the hour I have left
people bump against me

I never wanted to learn
not to be seen
this is the first time in life
I'm getting old

and the last

heilloos

Het is een heilloze weg zegt A
wiens naam ik niet zal noemen
om de aftakeling zo uit te vergroten
ze wordt er depressief van
ik niet voor mij is het realiteit

1015395_515866871782880_624150240_o

het ene kwaad

Ach de kwalen de kwalen
stapelen zich seizoen na seizoen
en evenredig groeit het assortiment
potjes doosjes en strips in de kast

pillen tegen pijn en infecties en om die reden
pillen voor de maag en tegen obstipatie
tegen vervetting van de aderen
en voor de bloeddruk verlaging

zo trachten artsen het ene kwaad
met het andere te genezen*
en neem ik uiteindelijk een pil tegen depressie

Michel de Montaigne 1533-1592 : uit: Over de ervaring: Ik voel er niets voor het ene kwaad met het andere te genezen

kwijte haren

in een terloops gebaar raken
de vingers het gezicht
dwalen over de gedonsde huid
over de in de tijd vervaagde contouren

op zoek naar een ongerechtigheid
die ene haar die alsmaar
scherp en strak ontspruit
schimpscheut naar al die kwijte
hoofd- en lichaamsharen

kosten en baten

Tegenwoordig lees ik mijn krant
op de iPad maar daardoor
veranderen de woorden niet
ze liggen gewoon zwart op wit
aaneengeregen en vertellen
dezelfde verhalen als

toen ik nog jong was
smalend mijn mond vertrok
(dat kon nog zonder dat
het mij veranderde
in een verzuurd serpent)

mijn schouders ophaalde
over de starre zinnen

lees verder “kosten en baten”

Najaarsblues in augustus

Op het fietspad
rijdt een jongen mij tegemoet
zijn torso glanst donker en
stevig in de grijze dag

een doek plooit nonchalant
over de welving van zijn borst
hij fluit een onbekende melodie
op het ritme van de straat

mijn hart
al vijftig jaar naar dames toegewend
kraakt onder de nylon bloemen
van mijn blouse

Scroll naar boven