tiptoeing

omdat ik krimp
krimpt de wereld met mij mee
ik word langzaam
transparant

op het kleine stukje weg
dat ik voorzichtig beloop
in het uur dat ik nog over heb
botsen mensen tegen mij aan

ik heb nooit willen leren om
niet gezien te worden
dit is de eerste keer in het leven
dat ik oud word

en de laatste


because I shrink
the world shrinks with me
I become slowly
transparent

on the little road
I gently course
in the hour I have left
people bump against me

I never wanted to learn
not to be seen
this is the first time in life
I'm getting old

and the last

ouder worden we en blijven willen we

kaart2verticaal

Voor een bijzondere verjaardag voor een bijzondere vriendin heb ik dit gedicht, op haar verzoek geschreven bij een kunstwerk van Siebrecht van der Spoel.
Deze kunstenaar en maritiem bioloog is erg begaan met het lot van de aarde.
En na afloop van het feest kregen we allemaal een deel van het kunstwerk mee om door te geven.

ouder worden we en blijven willen we
op het stukje aarde dat wij bewonen
bewaren willen we het
bewaren om ons in te graven

vraag niet waarom de aarde scheurt
in stukken mogen wij haar niet breken
niet meenemen alsof ze ons toebehoort
we mogen haar alleen maar lenen

om voor te zorgen en om te geven
te geven aan wie na ons komt

Grootmoeder’s trommel

2014-02-19

Een paar maanden geleden kreeg ik bij mijn periodieke koffiebestelling een zwarte rechthoekige trommel met koekjes erin omdat ik zo’n goede klant ben. In de linker bovenhoek het goudkleurig logo van de koffieleverancier. Dat is dan wel een beetje jammer.
Ik wed dat veel geëerde klanten van dit merk deze trommel in de kast hebben staan of als spijker- en schroeventrommeltje in gebruik hebben. De koekjes die erin zaten waren muf en taai wat natuurlijk geen pré was om deze trommel een andere bestemming te geven dan dat.

heilloos

Het is een heilloze weg zegt A
wiens naam ik niet zal noemen
om de aftakeling zo uit te vergroten
ze wordt er depressief van
ik niet voor mij is het realiteit

1015395_515866871782880_624150240_o